Katalog

Bir sofrayı yeniden kuruyor, yükselen sesi evi toparlamıyor, yaşamın sertliği karşısında yumuşatıyor, kopmak üzere olan ilişkiyi dağılmadan kalabilmenin yollarını arıyor. onarıyor. Yardımcı oyuncu gibi görünse de UYKUDAN ÖNCE VE ‘KUZUCUKLAR’… hikâyenin vicdanını taşıyor. Sibel Öz, kitabında bu kırılganlığın yalnızca SİRKE Mİ LİMON MU? oyunculuk biçimiyle açıklanamayacağını da Bizim Aile, bunun en güçlü gösteriyor. örneklerinden biri olarak öne çıkıyor. Oğlu Ahmet’i kaybetmesi, Adile Naşit’in Parçalanmış iki ailenin aynı evde yaşamındaki en büyük kırılmalardan biri olarak yaşamaya çalıştığı hikâyede ekonomik beliriyor. Bu, televizyonla kurduğu ilişkide sıkıntılar, alışma sancıları ve çocukların başka bir anlam kazanıyor. huzursuzluğu filmin merkezine O sımsıcak “Kuzucuklarım...” hitabıyla yerleşiyor. bir kuşağın hafızasında yer eden Uykudan Münir Özkul ile kurduğu ekran ilişkisi Önce’si, milyonlarca çocuğun gece ritüeline Yeşilçam’ın en sahici birlikteliklerinden dönüşüyor. biri olarak kalıyor. Ahmet’in kaybının ardından çocuklarla Bir Neşeli Günler’de yılların kurduğu ilişkinin daha derinleştiğine ilişkin küskünlüğü o unutulmaz “Sirke mi limon anlatılar da burada anlam kazanıyor. mu” tartışmasının komedisine dönüşüyor “Kuzucuklarım” hitabı eksilmiş bir fakat filmin alt katmanında başka bir sevginin başka çocuklara yönelmiş hali gibi duygu dolaşıyor. de okunuyor. Çocuklarından kopmuş bir aile, Hababam Sınıfı’nda öğrencileri kollayan sevgisini kaybetmemiş iki insan ve Hafize Ana, Bizim Aile’de dağılmış evi gururun arkasına saklanan bir özlem... toparlayan kadın ve Gülen Gözler’de çocuklarının telaşıyla yaşayan anne, bu ARZU FİLM EKOLÜNDEN kez doğrudan ekran başındaki çocuklara O HEY GİDİ GÜNLER… sesleniyor. Büyük usta Münir Özkul ile birlikte seyirciyi kahkahaya boğarken aynı ADİLE NAŞİT: ‘BEN TİYATRODA zamanda eksilmiş bir düzenin hüznüyle DOĞDUM’ buluşturuyor Adile Naşit. “Ben tiyatroda doğdum” diyen Adile Sonra Şener Şen’in sivri ve patlamaya Naşit’in çocukluğu kulislerde, turnelerde ve hazır mizahı, Adile Naşit’in dengeleyen prova aralarında geçiyor. tavrıyla başka bir tona kavuşuyor. Komik-i Şehir Naşit Bey’in kızı olmak Tarık Akan ile anne-oğul dinamiğini ona yalnızca bir soyadı değil, güçlü bir gepgerçek kuruyorlar. sahne disiplini de bırakıyor. Ayşen Gruda ile yan yana geldiğinde Darülbedayi geleneğinin içinden gelen ise gündelik yaşamın görünmeyen kadın bu dünya içinde oyunculuk bir meslekten emeği beliriyor: çok yaşam biçimine dönüşüyor. Mutfaklar, küçük kırgınlıklar, Arzu Film ekibinin yıllar sonra anlattık- söylenmeler ve dayanışmalar o tanıdık ları da bunu destekliyor: birlikte yemek ye- dünyaya alıp götürüyor hepimizi. nilen, kahkahaların kadar sıkıntıların da Arzu Film filmlerinin bugün hâlâ aynı paylaşıldığı bir çalışma düzeni... ilgiyle izlenmesinin nedenlerinden biri Adile Naşit genç oyuncuların heyecanını de burada yatıyor; seyirci bir dönemin azaltan, ortam sertleştiğinde havayı birlikte yaşama duygusuyla yeniden değiştiren biri olarak da hep sevgi ve merhabalaşıyor. özlemle anılıyor. Adile Naşit’in Yeşilçam’daki yerini Müjde Ar’ın anlattıkları ise Adile “anne rolleri” üzerinden tarif etmek Naşit’in kadın oyuncular arasındaki yerini kolay ama unutulmamalı ki canlandırdığı başka bir açıdan görünür kılıyor. kadınlar birbirine benzese de hiçbiri aynı Müjde Ar kadın karakterlere yeni bir ce- karaktere dönüşmüyor. Her filmde başka saret ve bireysellik alanı açarken Adile bir yük taşıyorlar. Naşit gündelik yaşamın görünmeyen eme- Hababam Sınıfı’ndaki Hafize Ana bunun ğini ve duygusal yükünü görünür kılıyor. en güçlü örneklerinden biri. İkisi farklı kadınlık biçimlerini temsil İlk bakışta öğrencileri kollayan yardımcı ediyor gibi görünse de aralarında güçlü bir karakter gibi görünüyor, film ilerledikçe bir dayanışma duygusu hissediliyor. ise okulun vicdanına dönüşüyor. Mahmut Hoca disiplinin temsilcisiyse BİR ANTİ-YILDIZ: ADİLE NAŞİT, Hafize Ana merhametin dili oluyor. SİBEL ÖZ’DEN KÜLTÜREL Erkek çocuklarla dolu bir dünyanın içinde HAFIZAMIZA İLİŞKİN DE BİR şefkati temsil ediyor ama bunu zayıf bir OKUMA ÖNERİSİ! figüre dönüşmeden yapıyor. Sibel Öz, Bir Anti-Yıldız: Adile Na- “Kuzularım” diye seslenişi, okul şit kitabında, Adile Naşit’i nostaljinin gü- koridorunu sert bir kurumdan çok dağınık venli alanına hapsetmeden yorumluyor. ama korunmuş bir eve çeviriyor. Yeşilçam’ın yıldız sistemi, Arzu Film’in KAHKAHANIN VE HÜZNÜN kolektif ruhu, 1970’lerin toplumsal kırılma- KIYISINDA ları ve kadın oyuncuların sinemadaki gö- Adile Naşit’in sinemasında kahkahanın rünürlüğü birlikte düşünülüyor. kıyısında çoğu zaman küçük bir kırgınlık, Kitap yalnızca bir biyografi sunmuyor; söze dökülmeyen bir hüzün ya da kayıp Türkiye’nin kültürel hafızasına ilişkin de duygusu beliriyor. Seyirci gülerken bir bir okuma öneriyor. yandan eksilmiş yaşamlarla karşılaşıyor. Bugün geriye dönüp bakıldığında, Bu duygu özellikle Neşeli Günler’de daha Adile Naşit’in yalnızca oynadığı rollerle görünür hale geliyor. yaşamadığı daha net anlaşılıyor. Adile Naşit duyguyu büyük jestlerle değil, Hafize Ana’yı, Nezaket Hanım’ı, sofranın bir anda sessizleşmesi, bakışını kaçırması, başındaki telaşlı ama sevgili kadını hâlâ sofrayı toplarken hareketlerinin yavaşlaması ya hatırlamamızın nedeni yalnızca iyi oyunculuk da sesi yükseldikten sonra aniden yumuşaması değil. Sertleşen dünyanın içinde eksikliği daha gibi küçük geçişlerle kuruyor. çok hissedilen bir duyguyu temsil ediyor. Gülen Gözler’de Nezaket Hanım çocuklarının Bazı oyuncular dönemlerini temsil ediyor. geleceği için telaş ediyor, ekonomik Adile Naşit ise bir duyguyu temsil ediyor. n Aile Şeref’inde yine küçük evlerin, büyük ailelerin sıkışmışlığın içinde evi ayakta tutmaya çalışıyor. ve yoksulluğun içinde onuru koruma çabası görünür Bizim Aile’de dağılmış bir düzeni yeniden kurmanın Bir Anti-Yıldız: Adile Naşit / Sibel Öz / Everest yükünü omuzluyor. hale geliyor. Adile Naşit’in kadınları burada yalnızca Yayınları / 392 s. 14 11 Haziran 2026 Soldan sağa: Selim Naşit ve Adile Naşit. Babası Naşit Özcan ve Adile Naşit. Selim Naşit ve Adile Naşit babaları Naşit Özcan ile. Yedi Gün Mecmuası, 22 Mart 1933, Sayı 2