Katalog

Yalnızlaştıran duvarlar, sınırlar ve… Derya Göker’in ikiye bölünmüş köyün (ülkenin mi yoksa!) içine yuvarlandığı renksiz, kapkara yaşamı da aktardığı desenleriyle eşlik ettiği anlatısında Çiğdem Sezer, yakın uzak, iç dış bütün duvarlar için benzer şarkıları söylemeye ve zorunlu sandığımız sınırları inceden / yeniden yeniden düşünmeye çağırıyor. Ya o çoğun bilmeden yandaşlarının çocukları için sırça Y. BEKİR YURDAKUL koruduğumuz, yıkılası duvarlar? köşkte bir yaşam sağlanmıştır. İnsanlar, bahçeler, bölgeler, “Kafası karışık kız”, meraklı, her şeyi “‘Aynı rüzgâr esiyor hepimize…’ diye geçirdi ülkeler arasındakiler; hele ki nedenleriyle bilmek isteyen Nina dedik ya... içinden. ‘Aynı yağmurla ıslanıyoruz. Aynı ülkenin bir kentin, bir köyün içinde Bir akşamüstü o dikenli teli aşar ve gökyüzü aynı toprak... Öyleyse neden bu yükselen duvarlar... güneye geçer Nina! Orada abi Banadi kadar ayrıyız birbirimizden? Neden hep birlikte Çoğalıp gidiyor umarsız ve kız kardeşi Simla’nın tartışmalarına yaşayamıyoruz?’” kalmalarımız ya da öyle olduğunu tanık olur. İkizi Albi yatar yatmaz uyumuştu ama Nina’yı sanmalarımız. İki kardeşin yakın arkadaşları Kami, uyku tutmamıştı işte. Nina deyince biraz durmalı Ama ve iyi ki hepimiz teslim kaç gündür kayıptır. oralarda bir yerlerde; belki rüzgârın olmuyoruz, arada bir çılgın Belli ki Kanduça onu da kaleye uğultusunda belki gecenin sessizliği ve (“deli” mi diyoruz yoksa ona?), hapsetmiştir. Bir şey yapmak gerekir karanlığında... Soruları sordukça çoğalan, bir meraklı, bir “kafası karışık” ama Simla için hiç de umut olmayan -büyüklere kalırsa çoğu olur olmaz- her şeyi çıkıyor da çoğaltıyor “kafası bir durumdur bu. merak eden kafası karışık bir kız Nina. karışıklar”ı. Nina, sindiği ağaç gövdesinde iki kardeşe Onu kimi arkadaşları bile KKK diye çağırıyor. Sorular çıkıyor ortaya, seslenince umutla umutsuzluğun yan yana Kafa karışıklığı, merak, sorular iyidir sorular soruları kovalıyor yolculuğu da başlar. dediğinizi duyar gibiyim, dahası eminim. ve tünelin ucundaki ışık Ah, bir de Tila var başat rollerden Nina’ya, Albi’ye, diğer çocuklara ağırdan sızar oluyor kimi gün kolayca birinde! Kim olduğu bir yana, köylü için o da yeniden getireceğim sözü ancak boyun eğip kararttığımız dünyamıza. “deliler” sınıfındadır, kimine göre büyücüdür de. yolculuğumuzun bu noktasında, Çiğdem Sezer, Kanduça Kalesi’ni Derya Göker’in desenlerini usta sanat İNSAN İNSANDAN VE DOĞADAN ustaca oyunlar ve elbette yönetmeni Cemil Denizer’in sayfalara UZAKLAŞTIKÇA... kurduğu tuzaklar, yaydığı farklı biçimlerde dikenli tellerle Yer yer masalsı tatlar da barındıran anlatısında yalanlarla köy halkı için yerleştirme tercihini bir şeylere Çiğdem Sezer, bir yanıyla, yaşamın içinde olanları haksızlığın, eziyetin, açlığın kol yormaya çabaladığımı söylemeliyim. idealize ederek aktarmaktan kaçınırken bir yanıyla gezdiği bir tutsaklar evine Herkesin sınır belirleme / da masal-hayat bağlantısını / ilişkilerini kolayca çeviren Kral Kanduça’nın koyma ve koruma keyfiyeti kurmamız konusunda da özenli davranıyor. zorbalığının karşısına işte kendincedir ya da herkes kendi Özellikle tarımsal üretim ilişkilerinin yanı sıra bu “kafası karışık” Nina’nın boyun eğmezliğiyle zincirinin biçimine kendisi karar verir. Kendime yatay yerleşim koşullarının sağladığı ve koruduğu çıkıyor. Sonrası kararlılık, razı gelmeme, söyledim bunları, şimdi de size duyuruyorum. Ve insan ilişkilerinin üretim dışı kalındıkça zayıfladığı, sorgulama ve sevgi! ekledim: Ama sınır, dolayısıyla yasak koymakta ya gündelik yaşamın önü alınamaz görünen da duvar örmekte ayrı gayrımız yok! KORKU VE YALAN EGEMEN OLDUKÇA... (ya da öyle olduğuna inanmamız istenen) Yalnızca şiirin değil, çocuk yazınının da usta adı Dün imeceyle üreten, birbirlerine saygı duyan, hızlı akışıyla zayıflayan ilişkiler hem herbirimize Çiğdem Sezer’in de bu maceradan meramının konu komşu hatırını bilen o güzelim köy, yönetimi saray saydığımız küçük birer hapishane armağan “kabahatin çoğu hepimizin” sınırlar olduğunun ayak oyunlarıyla ele geçiren Kanduça’nın etti hem de içeride ve dışarıda yükselen fısıltısı -bilin istedim ki- daha ilk satırlarda marifetiyle güney ve kuzey olarak ikiye bölünür. duvarlarımızı, dikenli tellerimizi fark etmemek bir dolduruyor kulaklarımızı. İki bölgenin arasına dikenli tel çekilir. Her türlü yana doğal (koruma amaçlı) saymamızı vaaz etti. geçiş yasaklanır. NE ÇOK SINIR, NE ÇOK VE Üstelik hem bunu kendi elimizle yapmamızı hem Kısa süre içinde yalnızca bölgeler arasında NE YÜKSEK DUVARLAR! de beğeniyle koruyup kollamamızı da sağladı. kol gezmez soğukluk, küslük halleri; yalnızca Yalnızca dışımızdaki / dışımızda, dışarıda Ama aslında bu çürük duvarlar, sevgi ve Kanduça için çalışmaya yargılı olanlar mı? Ya içimizde göz göre göre sorularının ardını bırakmama kararlılığıyla (yaşama hale gelen iki bölgenin sakinleri büyüttüklerimiz? koşut akan öykümüzde) kolay olmasa da kendi içlerinde de konuşamaz, yıkılıverdi. söyleşemez olurlar. Her sıkı metin o duvarlarımızda birer ya da Artık ne okul vardır köyde birçok gedik açar. Sonunda özenle korunduğu ne spor sahası ne de oyun! sanılan, aslını ararsanız korkunun egemenliğiyle Kanduça’yı ve (kalırsa saklanan gerçekler de hiç olmadık bir anda ve ondan geriye bir şey) kendi yerde boy verir. karınlarını doyurmak için Derya Göker’in; ikiye bölünmüş köyün (ülkenin her geçen gün daha çok mi yoksa!) içine yuvarlandığı renksiz, kapkara çalışması gereken köylünün yaşamı da aktardığı desenleriyle eşlik ettiği okula da eğlenceye de vakti anlatısında Çiğdem Sezer, yakın uzak, iç dış bir yana ihtiyacı da yoktur. bütün duvarlar için benzer şarkıları söylemeye ve Dahası yeterli üretimi inceden / yeni baştan düşünmeye çağırıyor. n sağlayamayanların çocukları da ellerinden alınıp kalede Kanduça Kalesi / Çiğdem Sezer / yarı aç kölelere dönüştürülür. Resimleyen: Derya Göker / Sadık Uygun Elbette Kanduça’nın ve Yayınları / 176 s. / 2025 / 10+ 16 19 Şubat 2026 Desen: DERYA GÖKER