Katalog

18 KÜLTÜR Pakistan Ulusal Müzesi Yazı ve fotoğraflar Haldun Aydıngün azen kimsenin yapmadığıB nı yapabilmek insana hınzır bir keyif veriyor. Kendinizi herkesten farklı hissediyorsunuz, onca insanın aklına gelmemiş olmasından heyecan duyuyorsunuz. Karaçi Müzesi’ne yaptığım ziyareti tam bu şekilde anlatmaya başlamışken yurdumuzun çok önemli arkeoloji profesörlerinden birisi elini havada savurup dünyadaki müzelerin büyük bir bölümünün eski eser hapishanesi olmaktan öteye gidemediklerini söyledi. Hevesim kursağımda kalmıştı. Acaba gerçekten de bu müzelere, insana hiçbir şey veremeyen, öğretmek ten çok tarihi eserleri müebbet olarak tutan mekanlar olarak mı yaklaşmalıydık. Yazıya başlamadan önce bir süre düşündüm ve birincisi, Pakistan Ulusal Müzesi’nin hapishane özelliği konusunda şikayetçi olmadığımı fark ettim. Orada gördüğüm eserler günün birinde firar ederlerse bundan büyük üzüntü duyacağıma eminim. Çünkü hala Bağdat Müzesi’nden kaçan mahkumlar için kahroluyorum, ikincisi de Karaçi’de bulunduğum hafta boyunca görüştüğüm tüm iş adamlarına kentlerindeki bu müzeyi görüp görmediklerini sorduğumda hafif utanarak başlarını sallamalarından gerçekten hınzır bir keyif duydum. Bundan yıllar önce birileri bu müzeyi gerçekten büyük düşünerek yapmışlar. Kentin en kalabalık ve en işlek bölgelerinden birinde, pek çok beş yıldızlı otelden yürüme mesafesinde devasa bir bahçenin içine kondurulmuştu. İleriki yıllarda ek bölümler inşa etmek için yeterince boşluk vardı. Karaçi’nin insanı biraz yoran nem ve sıcağında girişten ana binaya kadar yürümeyi başardıktan sonra kendimi büyük bir giriş alanında buldum. Sergiler üst kattaydı. İyi bir müze ziyaretçisi olarak en eski eserlerden başladım. Sarai Kola, Moenjodaro, Gandhara, Zarifkaruna, Harappa gibi isimlerin yazılı oldukları panolara bakarken hayatıma yeni isim, yer ve kavramların girdiğini titreyerek görüyordum. Şimdi bunlara sadece bakmak değil, tarihin bu çok ilginç medeniyetlerini bir de öğrenmek gerekecekti. Sıradan bir Batılı olsak, ne güzel “medeniyeti